[Fic Saint seiya] Twin... or not ? [Saga x Kanon]
posted on 24 Oct 2009 22:00 by kk-kaimook…วันนั้น เมื่อสิบสามปีก่อน
....วันนั้น ที่เขาพูดออกไป
และ.. วันนั้น ที่ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆจับเขา.. ไปยังสถานที่อันโหดร้ายนั่น
เขาจำได้…ว่าวันนั้นเป็นวันที่อากาศร้อนจัดชวนให้สติแตกเอาได้ง่ายๆ หากแต่ใบหน้าของผู้เป็นพี่ยังคงปรากฎรอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ดังเช่นทุกวัน
จะผิดไหม..หากเขาเกลียดรอยยิ้มนั่นจับใจ แม้มันจะเป็นสัญลักษณ์ของความสุข
รอยยิ้มนั้น..เพียงยิ้มเพื่อคนอื่น
รอยยิ้มนั้น..ออกมาเสมอยามมองอีกคนหนึ่ง
ทว่า… มันไม่เคยเผยออกมาเพื่อเขาแม้สักครั้ง..
เขารู้ดี.. ว่าตัวเขานั้นเป็นเพียงเงาตามตัวของซางะ ผู้เป็นโกลด์เซนต์เจมินี่ที่แท้จริง .. เป็นเพียงเบื้อหลังที่มิได้รับความสำคัญ
อีกครั้ง..ที่เขาคอยเฝ้ามองยามผู้เป็นพี่รับภาระต่างๆของแซงทัวรี่ในฐานะโกลด์เซนต์รุ่นอวุโสร่วมกับไอโอรอส แน่นอนว่ามันต้องหนักกว่าโกลด์เซนต์คนอื่นๆเป็นแน่
แม้คาน่อนจะเป็นเพียงเงา แต่ก็ยังคงเป็นเซนต์แห่งอาธน่า ทว่า ก็มิอาจที่จะปฏิเสธได้ ว่าเขานั้น…เกลียดองค์เทพีจับใจ ที่ทำให้พี่ของเขาต้องแบกภาระอันหนักอึ้ง ..แต่นั่นก็เป็นเพียงข้อแก้ตัว ไม่ว่าอย่างไรคาน่อนก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้ว่า ..เป็นตัวเขาเองนั่นแหละ ที่น่ารังเกียจที่สุดที่เขา’อิจฉา’เธอคนนั้น คนที่เหล่าเซนต์ทุกคนต้องปกป้อง ..คนที่พี่ของเขาให้ความสำคัญที่สุด
“ซางะ..” เสียงอันแผ่วเบาของร่างบางดังขึ้นทำลายความเงียบ
“เป็นไงบ้าง? เบื่อล่ะสิ ชีวิตแบบนี้”
เสียงที่เพิ่งแตกหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน ..ประโยคคำถามที่ดังขึ้นหลังจากที่ผู้เป็นพี่กลับมาจากภารกิจและการตรวจตราแซงทัวรี
“ยุ่งน่า อย่ามากวนฉัน คาน่อน”ซางะตัดบทรำคาญ พลางก้าวเดินเดินเข้าไปในห้อง..โดยมิได้ชายตามองร่างบางข้างๆเลย
ไม่ใช่ว่าไม่ห่วง …เพียงแค่ แสดงความรู้สึกไม่เก่ง ก็เท่านั้นเอง..
…..เท่านั้นเองจริงๆ…..
วันเวลาผ่านไป ..กับการอดทนเฝ้ามองผู้เป็นพี่ต้องทำงานหนักทั้งทางกาย ..และทางใจ
ก็รู้..ว่าแท้จริงแล้วพี่เขารักเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนนั่น.. ผู้ที่มีจิตใจอ่อนโยนหากแต่เข้มแข็ง ทั้งยังมากด้วยความสามารถ
…โกลด์เซนต์แอเรียส มู
… ราวกับมองกระจก ..ที่ทุกอย่างตรงข้ามกันหมด
…เหมือนที่มู ‘ตรงข้าม’กับเขาที่น่ารังเกียจ
กระทั่งถึงวันที่เคียวโกชิออนได้ตัดสินใจเลือกให้ไอโอรอสเป็นเคียวโคองค์ต่อไป ..แม้ไม่มีใครบอก เขาก็รับรู้ได้ ถึงความเจ็บปวดของซางะ
…หรือจะเป็นสิ่งมหัสจรรย์อีกสิ่งนึง เกี่ยวกับเรื่องของฝาแฝด พวกเขามีความคิดสื่อกันได้ โดยมิต้องปริปากพูดหรือออกท่าทาง เหมือนกับที่คาน่อนเป็นอยู่ในตอนนี้
แววตาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ..ที่มีเพียงเขาที่เห็น
ความชั่วร้ายภายใต้หน้ากากเปื้อนรอยยิ้มของเซนต์แห่งเจมินี่ ..
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเจ็บปวดเพียงใด กับการกักเก็บความรู้สึกไว้ภายในใจอยู่เพียงลำพัง ..ถึงตอนนี้ เขามิอาจเห็นผู้เป็นพี่ชายของเขาเจ็บปวดได้อีกแล้ว
“หึ.. ซางะ นายน่าจะรู้ตัวได้แล้วนะ ..ถึงธาตุแท้ใต้หน้ากากบ้าๆของนายน่ะ” คาน่อนพูดเมื่อส่งผลให้ซางะหันกลับมาด้วยความตกใจ “คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง”
“นายจะมารู้อะไร!!” ร่างสูงตวาดเสียงกร้าว
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย อย่าลืมนะว่าเราเป็นฝาแฝดกัน นายคิดอะไร ฉันรู้หมดแหละ”คาน่อนว่าพลางแสยะยิ้ม
ถึงไม่ต้องเป็นฝาแฝดกันก็รู้ …ก็เพราะฉันเฝ้ามองนายอยู่ตลอดทั้งชีวิตนี่
“เป็นฝาแฝดกัน ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่องดีกว่าน่า” แต่ซางะยังเถียงกลับไป
มีแต่นายนั่นแหละ ….ที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย
“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ? หึ..”พลางหัวเราะในลำคอ “นายนั่นแหละ มัวแต่ลีลา กะอีแค่ฆ่าเด็กทารกคนเดียว ไม่เกินกำลังของนายหรอก จริงไหม ? หรือจะให้ฉันช่วยดีล่ะ คุณพี่ชาย” คาน่อนกอดอก เดินเข้าไปหาผู้เป็นพี่พร้อมยิ้มอย่างกวนโทสะ
“นายจะบ้าหรือไง !!!!” ร่างสูงตวาดลั่นวิหาร “นายคิดว่าพวกเรามาเป็นโกลด์เซนต์เพื่ออะไร ..ไม่ใช่เพื่อปกป้องอาเธน่าหรือไง แต่นายกลับบอกให้ฉันฆ่าท่านเนี่ยนะ นายคิดอะไรอยู่กันแน่ ห๊ะ?” เมื่อพูดจบ ซางะหลับตาลงราวกับกำลังพยายามข่มโทสะที่กำลังปะทุอยู่ในตอนนี้
“บ้างั้นเหรอ ? ..นายนั่นแหละที่บ้า โอกาสอยู่ในมือทั้งที ไม่อยากได้หรือไงน่ะ อำนาจน่ะ คิดดูสิ แค่นายฆ่าเด็กคนเดียว ป้ายความผิดให้คนอื่นซะ ยังไงความดีที่นายสร้างมา คนอื่นก็ต้องเชื่อนายอยู่แล้ว ” ว่าพลางดวงตาเป็นประกายอย่างเจ้าเล่ห์
ผึ่ง !!
“นาย … นาย!!!” ราวกับขาดสติ ร่างสูงของแฝดผู้พี่ก็ใช้สองมือดันน้องชายติดกำแพง
“อะไร .. ใจเสาะอย่างนายจะทำอะไรได้ แค่ฆ่าเด็กคนเดียวยังไม่กล้า น่าสมเพชจริงๆ”
แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรองเพราะตัวเขาเองก็เป็นเพียงเงาของเซนต์เจมินี่เท่านั้น อย่างไรก็คงไม่มีทางที่จะเก่งได้เท่าๆกับเจมินี่ตัวจริงหรอก ทว่าคาน่อนก็ยังเลือกที่จะยั่วโมโหพี่ชายอยู่
“คนอย่างนายนี่มัน ..!” ร่างสูงกัดฟันกรอด
“คนอย่างฉันแล้วจะทำไมล่ะ ” ร่างบางว่าพลางยิ้มยั่ว
“ก็คนแบบนายนั่นแหละ ที่ฉัน’เกลียด’ที่สุด … น่ารังเกียจจริงๆ ” เมื่อซางะไม่อาจเก็บอารมณ์ได้อีกต่อไป วาจาที่เปล่งออกมาจึงไม่ได้คิดถึงจิตใจของผู้ฟังแม้แต่น้อย
เกลียด ….งั้นเหรอ ?
ถูกแล้วนี่ …ก็เรามันน่ารังเกียจ
มันควรจะเป็นอย่างนั้น …
ถ้าเพียงเรากล้าพูดออกไป
แต่ถึงอย่างไรก็พูดไม่ได้หรอก ..
เพราะถ้าพูดออกไป …
นายจะต้องเกลียดฉันมากกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน
‘
‘
‘
ฉันรักนาย …. ซางะ
ร่างบางได้แต่ยิ้มขืนกับตัวเอง แววตาปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด ทั้งที่อยู่เบื้องหน้า แต่ซางะกลับมองข้ามมันไป และยังคงพูดจาทำร้ายจิตใจผู้เป็นน้องอยู่ร่ำไป ..
แล้วร่างสูงของผู้เป็นพี่ก็เดินจากไป มิได้แม้แต่จะชายตามองร่างที่อยู่เบื้องหลังตนเลยสักนิดเดียว.. ทิ้งน้องชายไว้ท่ามกลางเงามืดอยู่คนเดียว
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่คาน่อนคิดว่าตัวเองตื่นแต่เช้าในรอบสองอาทิตย์ หากแต่วันนี้เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชายในวิหารเลย
‘คงไปตรวจตรารอบแซงทัวรี่มั้ง’ เขาคิดแบบนั้น ทั้งๆที่ในใจรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่เวรของซางะ
ไวเท่าความคิด ด้วยความเป็นห่วงหาคาน่อนจึงทำทีจะออกไปเดินเล่นในเมืองเพื่อมองหาซางะ แต่เมื่อคาน่อนเดินไปถึงวิหารแอเรียส..
…ภาพของซางะกอดมูจากข้างหลัง…
แม้รู้ดีว่ายิ่งมองก็ยิ่งเป็นการทำร้ายตนเอง แต่นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ก็มิอาจละไปจากภาพเบื้องหน้าได้เช่นกัน
‘เขารักกันสินะ …’
รู้สึกราวกับร่างกายหนักอึ้ง แทบจะพยุงตนเองไว้ไม่อยู่ แต่จะให้โทษใครได้ล่ะ ก็เขาทำตัวเองนี่..
สองขาพยายามเดินกลับเข้าวิหารอย่างเหนื่อยอ่อน พลันสายตาเหลือบไปเห็นเอกสารลับเกี่ยวกับภารกิจของซางะ เนื้อหาภารกิจเต็มไปด้วยความเสี่ยง ต่อให้เป็นพี่เขาก็เถอะ จากที่ประเมินดูแล้วโอกาสรอดมีน้อยมาก
…ทำไมต้องเป็นซางะ
…ทำไมไม่เป็นไอโอรอสล่ะ ได้เป็นเคียวโกไม่ใช่เหรอ
หรือพอได้เป็นเคียวโกแล้ว จะผลักไสงานเสี่ยงๆทั้งหมดให้ซางะ แล้วตนเองจะเสวยสุขอยู่คนเดียว
โชคดี ..หรืออาจจะโชคร้ายที่ซางะกลับเข้าวิหารพอดี ด้วยความเป็นห่วงคาน่อนจึงรีบเดินเข้าไปหาซางะในทันที … โดยไม่รู้ว่า ตัวเองถือเอกสารนั้นติดมือออกมาด้วย !
“นั่น.. นายถืออะไรออกมาน่ะ” ซางะจ้องอย่างจับผิด”นั่นมันเอกสารของฉัน”ร่างสูงกัดฟันกรอด
“เมื่อไหร่นายจะเลิกยุ่งเรื่องของฉันสักที ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ารำคาญ!! ” ด้วยความโกรธและเกลียดน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เรื่องเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้ซางะฉุนขาดเอาได้ง่ายๆ แต่คาน่อนยังคงไม่สน เพราะตอนนี้เขาเป็นห่วงซางะจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
“นายต้องกำจัดอาเธน่า !!”คาน่อนตะหวาดกร้าวกลับโดยมิสนสีหน้าผู้เป็นพี่ “ทุกคนกำลังจะทรยศนาย”
“ทรยศงั้นเหรอ ..คนที่ทรยศน่ะ นายมากกว่ามั้ง คาน่อน!”
.”ถ้านายไม่กล้า ฉันทำเองก็ได้” คาน่อนว่าพลางจะวิ่งไปที่กล่องคลอธ
“นายมันบ้าไปแล้ว อยากโดนลงโทษหรือไง ! ” ซางะฉุดคาน่อน
“ไม่บ้า ก็บอกแล้วไงว่าพวกนั้นจะทรยศนาย !!!” คาน่อนตอกกลับอย่างเหลืออด”นี่ฉันจะช่วยนายนะ หัดสำนึกในบุญคุณซะบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ไปหามู”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ราวกับฟางเส้นสุดท้ายขาดลง
โดยไม่รอช้า ร่างสูงรีบลากคาน่อนไป หมายจะขังที่คุกในทันทีเมื่อแน่ใจแล้วว่าคาน่อนจะทรยศจริงๆ
“รู้ไว้เถอะ ต่อให้นายขังฉัน นายก็โกหกตัวเองไม่ได้หรอก ” คาน่อนสบถ
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากร่างสูง จนเมื่อไปคาน่อนโดนขังในแหลมสุนิออน ระหว่างนั่นคาน่อนได้แต่เงียบตลอด
“ที่นี่ ถึงฉันจะลากนายเข้าไปได้ แต่คนที่เปิดมันออกมาได้ก็มีแต่องค์เทพีเท่านั้นแหละ ..สำนึกผิดในนั้นซะเถอะ ” ร่างสูงกล่าวด้วยสายตาตำหนิ “หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก ”
แม้จะแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงคาน่อนด่ากลับมา แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรพลางหันหลังจะกลับไปแซงทัวรี่แต่กลับมาแรงดึงจากเสื้อข้างหลังไว้ก่อน
“อะไร ? สำนึกผิดแล้วหรือไง ”
“ใครจะสำนึกให้โง่เล่า ไอ้งี่เง่า!!”
“นายว่าใครงี่เง่า !!”
“จะใครซะอีกล่ะ หมาข้างบ้านมั้ง ไอ้โง่ !!”
“โง่.. โง่งั้นเหรอ นายมากกว่ามั้ง ที่โง่จนถึงขนาดคิดไปสังหารอาเธน่าน่ะ”
“ฮึ.. นายมากกว่ามั้ง ที่โง่”คาน่อนว่าเสียงอ่อยพลางก้มหน้าทั้งๆที่ยังกำเสื้อของผู้เป็นพี่ไว้แน่น” อย่างนายมันไม่เคยรู้อะไรหรอก ”
“…”เมื่อเห็นท่าที่แบบนั้น ซางะจึงได้แต่นิ่งเงียบ
“นายน่ะ …” ร่างบางกล่าวเสียงอ่อยพลางพูดย้ำเพื่อสร้างความมั่นใจ”นายน่ะ .. ไม่เคยรู้หรอก ความรู้สึกของฉันน่ะ !!”
“ความรู้สึก ?”
“ก็เออสิ ถึงได้บอกไงว่านายมันโง่ !” เหลืออดกับความรักครั้งนี้แล้วจริงๆ มันสุดจะทนแล้วจริงๆ “ฉันน่ะ .. รักนายไงเล่า ไอ้บ้าเอ้ย!!” คาน่อนกล่าวออกมาทั้งน้ำตา นับเป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาที่เขาเห็นน้ำตาของผู้เป็นน้อง
“น..นายมัน บ้าไปแล้ว” ซางะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เราเป็นพี่น้องกันนะ”
“ใครมันจะอยากเป็นพี่น้องกับแกกันล่ะวะ ” เขาพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง
แม้จะเริ่มใจอ่อนกับท่าทีของน้องชาย แต่ในเมือน้องเขาคิดจะทรยศอาเธน่า ในฐานะเซนต์แห่งอาเธน่าแล้ว เขาจะยอมไม่ได้เด็ดขาด แม้…นั่นจะเป็นน้องตนเองก็ตาม
ดังนั้นซางะจะรีบเดินออกไป ..โดยปล่อยคาน่อนไว้เพียงคนเดียว …ตลอดไป
-----------------------------------------------------------------------------
อ้ากก !! หลงระเริงกับน่อนเคะมากๆๆๆ ง่าน่อนสุโค่ยยย !! (ด้าน่อนก็ได้น้า ~)
แอบรู้สึกว่าตัดจบเหมือนกันแฮะ ...
น่อนน่าสงสารรว้ะ !! ไอ้ง่าใจร้ายยยยยย TT^TT ชิชิ