[Fic Saint seiya] Twin... or not ? [Saga x Kanon]

posted on 24 Oct 2009 22:00 by kk-kaimook

วันนั้น  เมื่อสิบสามปีก่อน

 

....วันนั้น  ที่เขาพูดออกไป

 

และ.. วันนั้น ที่ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆจับเขา.. ไปยังสถานที่อันโหดร้ายนั่น

 

 

เขาจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่อากาศร้อนจัดชวนให้สติแตกเอาได้ง่ายๆ หากแต่ใบหน้าของผู้เป็นพี่ยังคงปรากฎรอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ดังเช่นทุกวัน

จะผิดไหม..หากเขาเกลียดรอยยิ้มนั่นจับใจ แม้มันจะเป็นสัญลักษณ์ของความสุข

 

รอยยิ้มนั้น..เพียงยิ้มเพื่อคนอื่น

 

รอยยิ้มนั้น..ออกมาเสมอยามมองอีกคนหนึ่ง

 

ทว่ามันไม่เคยเผยออกมาเพื่อเขาแม้สักครั้ง..

 

เขารู้ดี.. ว่าตัวเขานั้นเป็นเพียงเงาตามตัวของซางะ ผู้เป็นโกลด์เซนต์เจมินี่ที่แท้จริง .. เป็นเพียงเบื้อหลังที่มิได้รับความสำคัญ

อีกครั้ง..ที่เขาคอยเฝ้ามองยามผู้เป็นพี่รับภาระต่างๆของแซงทัวรี่ในฐานะโกลด์เซนต์รุ่นอวุโสร่วมกับไอโอรอส แน่นอนว่ามันต้องหนักกว่าโกลด์เซนต์คนอื่นๆเป็นแน่

 

แม้คาน่อนจะเป็นเพียงเงา แต่ก็ยังคงเป็นเซนต์แห่งอาธน่า ทว่า ก็มิอาจที่จะปฏิเสธได้ ว่าเขานั้นเกลียดองค์เทพีจับใจ ที่ทำให้พี่ของเขาต้องแบกภาระอันหนักอึ้ง ..แต่นั่นก็เป็นเพียงข้อแก้ตัว  ไม่ว่าอย่างไรคาน่อนก็ไม่สามารถหลอกตัวเองได้ว่า ..เป็นตัวเขาเองนั่นแหละ ที่น่ารังเกียจที่สุดที่เขาอิจฉาเธอคนนั้น  คนที่เหล่าเซนต์ทุกคนต้องปกป้อง ..คนที่พี่ของเขาให้ความสำคัญที่สุด

 

 

ซางะ..” เสียงอันแผ่วเบาของร่างบางดังขึ้นทำลายความเงียบ

 

 

เป็นไงบ้าง? เบื่อล่ะสิ ชีวิตแบบนี้

เสียงที่เพิ่งแตกหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน ..ประโยคคำถามที่ดังขึ้นหลังจากที่ผู้เป็นพี่กลับมาจากภารกิจและการตรวจตราแซงทัวรี

 

ยุ่งน่า อย่ามากวนฉัน คาน่อนซางะตัดบทรำคาญ พลางก้าวเดินเดินเข้าไปในห้อง..โดยมิได้ชายตามองร่างบางข้างๆเลย

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่ห่วง  เพียงแค่ แสดงความรู้สึกไม่เก่ง ก็เท่านั้นเอง..

 

 

…..เท่านั้นเองจริงๆ…..

 

 

วันเวลาผ่านไป ..กับการอดทนเฝ้ามองผู้เป็นพี่ต้องทำงานหนักทั้งทางกาย ..และทางใจ

ก็รู้..ว่าแท้จริงแล้วพี่เขารักเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนนั่น.. ผู้ที่มีจิตใจอ่อนโยนหากแต่เข้มแข็ง ทั้งยังมากด้วยความสามารถ

 

โกลด์เซนต์แอเรียส มู

 

ราวกับมองกระจก ..ที่ทุกอย่างตรงข้ามกันหมด

 

เหมือนที่มู ตรงข้ามกับเขาที่น่ารังเกียจ

 

 

กระทั่งถึงวันที่เคียวโกชิออนได้ตัดสินใจเลือกให้ไอโอรอสเป็นเคียวโคองค์ต่อไป ..แม้ไม่มีใครบอก เขาก็รับรู้ได้ ถึงความเจ็บปวดของซางะ

 

หรือจะเป็นสิ่งมหัสจรรย์อีกสิ่งนึง เกี่ยวกับเรื่องของฝาแฝด พวกเขามีความคิดสื่อกันได้ โดยมิต้องปริปากพูดหรือออกท่าทาง  เหมือนกับที่คาน่อนเป็นอยู่ในตอนนี้

 

แววตาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ..ที่มีเพียงเขาที่เห็น

 

ความชั่วร้ายภายใต้หน้ากากเปื้อนรอยยิ้มของเซนต์แห่งเจมินี่ ..

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเจ็บปวดเพียงใด กับการกักเก็บความรู้สึกไว้ภายในใจอยู่เพียงลำพัง  ..ถึงตอนนี้ เขามิอาจเห็นผู้เป็นพี่ชายของเขาเจ็บปวดได้อีกแล้ว

 

หึ.. ซางะ นายน่าจะรู้ตัวได้แล้วนะ ..ถึงธาตุแท้ใต้หน้ากากบ้าๆของนายน่ะคาน่อนพูดเมื่อส่งผลให้ซางะหันกลับมาด้วยความตกใจ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง

 

 

นายจะมารู้อะไร!!” ร่างสูงตวาดเสียงกร้าว

 

อย่าโง่ไปหน่อยเลย อย่าลืมนะว่าเราเป็นฝาแฝดกัน นายคิดอะไร ฉันรู้หมดแหละคาน่อนว่าพลางแสยะยิ้ม

 

ถึงไม่ต้องเป็นฝาแฝดกันก็รู้ ก็เพราะฉันเฝ้ามองนายอยู่ตลอดทั้งชีวิตนี่

 

เป็นฝาแฝดกัน ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่องดีกว่าน่าแต่ซางะยังเถียงกลับไป

 

มีแต่นายนั่นแหละ  ….ที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย

 

 

ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ?   หึ..”พลางหัวเราะในลำคอ นายนั่นแหละ มัวแต่ลีลา กะอีแค่ฆ่าเด็กทารกคนเดียว ไม่เกินกำลังของนายหรอก จริงไหม ?  หรือจะให้ฉันช่วยดีล่ะ คุณพี่ชายคาน่อนกอดอก เดินเข้าไปหาผู้เป็นพี่พร้อมยิ้มอย่างกวนโทสะ

 

 

นายจะบ้าหรือไง !!!!” ร่างสูงตวาดลั่นวิหาร นายคิดว่าพวกเรามาเป็นโกลด์เซนต์เพื่ออะไร ..ไม่ใช่เพื่อปกป้องอาเธน่าหรือไง  แต่นายกลับบอกให้ฉันฆ่าท่านเนี่ยนะ นายคิดอะไรอยู่กันแน่ ห๊ะ?เมื่อพูดจบ ซางะหลับตาลงราวกับกำลังพยายามข่มโทสะที่กำลังปะทุอยู่ในตอนนี้

 

 

บ้างั้นเหรอ ? ..นายนั่นแหละที่บ้า  โอกาสอยู่ในมือทั้งที ไม่อยากได้หรือไงน่ะ อำนาจน่ะ คิดดูสิ แค่นายฆ่าเด็กคนเดียว ป้ายความผิดให้คนอื่นซะ ยังไงความดีที่นายสร้างมา คนอื่นก็ต้องเชื่อนายอยู่แล้ว ว่าพลางดวงตาเป็นประกายอย่างเจ้าเล่ห์

 

ผึ่ง !!

 

นาย นาย!!!” ราวกับขาดสติ ร่างสูงของแฝดผู้พี่ก็ใช้สองมือดันน้องชายติดกำแพง

 

 

อะไร .. ใจเสาะอย่างนายจะทำอะไรได้ แค่ฆ่าเด็กคนเดียวยังไม่กล้า  น่าสมเพชจริงๆ

 

แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรองเพราะตัวเขาเองก็เป็นเพียงเงาของเซนต์เจมินี่เท่านั้น อย่างไรก็คงไม่มีทางที่จะเก่งได้เท่าๆกับเจมินี่ตัวจริงหรอก  ทว่าคาน่อนก็ยังเลือกที่จะยั่วโมโหพี่ชายอยู่

 

 

คนอย่างนายนี่มัน ..!” ร่างสูงกัดฟันกรอด

 

คนอย่างฉันแล้วจะทำไมล่ะ ร่างบางว่าพลางยิ้มยั่ว

 

ก็คนแบบนายนั่นแหละ  ที่ฉันเกลียดที่สุด  น่ารังเกียจจริงๆ เมื่อซางะไม่อาจเก็บอารมณ์ได้อีกต่อไป วาจาที่เปล่งออกมาจึงไม่ได้คิดถึงจิตใจของผู้ฟังแม้แต่น้อย

 

 

เกลียด ….งั้นเหรอ ?

 

ถูกแล้วนี่ ก็เรามันน่ารังเกียจ

 

มันควรจะเป็นอย่างนั้น

 

ถ้าเพียงเรากล้าพูดออกไป

 

แต่ถึงอย่างไรก็พูดไม่ได้หรอก ..

 

เพราะถ้าพูดออกไป

 

นายจะต้องเกลียดฉันมากกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน

 

 

 

 

ฉันรักนาย …. ซางะ

 

ร่างบางได้แต่ยิ้มขืนกับตัวเอง แววตาปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด ทั้งที่อยู่เบื้องหน้า แต่ซางะกลับมองข้ามมันไป และยังคงพูดจาทำร้ายจิตใจผู้เป็นน้องอยู่ร่ำไป ..

 

แล้วร่างสูงของผู้เป็นพี่ก็เดินจากไป มิได้แม้แต่จะชายตามองร่างที่อยู่เบื้องหลังตนเลยสักนิดเดียว.. ทิ้งน้องชายไว้ท่ามกลางเงามืดอยู่คนเดียว

 

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่คาน่อนคิดว่าตัวเองตื่นแต่เช้าในรอบสองอาทิตย์ หากแต่วันนี้เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชายในวิหารเลย

 

คงไปตรวจตรารอบแซงทัวรี่มั้งเขาคิดแบบนั้น ทั้งๆที่ในใจรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่เวรของซางะ

 

ไวเท่าความคิด ด้วยความเป็นห่วงหาคาน่อนจึงทำทีจะออกไปเดินเล่นในเมืองเพื่อมองหาซางะ แต่เมื่อคาน่อนเดินไปถึงวิหารแอเรียส..

 

ภาพของซางะกอดมูจากข้างหลัง

 

แม้รู้ดีว่ายิ่งมองก็ยิ่งเป็นการทำร้ายตนเอง แต่นัยน์ตาสีแซฟไฟร์ก็มิอาจละไปจากภาพเบื้องหน้าได้เช่นกัน

 

เขารักกันสินะ …’

 

รู้สึกราวกับร่างกายหนักอึ้ง แทบจะพยุงตนเองไว้ไม่อยู่ แต่จะให้โทษใครได้ล่ะ ก็เขาทำตัวเองนี่..

สองขาพยายามเดินกลับเข้าวิหารอย่างเหนื่อยอ่อน พลันสายตาเหลือบไปเห็นเอกสารลับเกี่ยวกับภารกิจของซางะ เนื้อหาภารกิจเต็มไปด้วยความเสี่ยง ต่อให้เป็นพี่เขาก็เถอะ จากที่ประเมินดูแล้วโอกาสรอดมีน้อยมาก

 

ทำไมต้องเป็นซางะ

 

ทำไมไม่เป็นไอโอรอสล่ะ ได้เป็นเคียวโกไม่ใช่เหรอ

 

หรือพอได้เป็นเคียวโกแล้ว จะผลักไสงานเสี่ยงๆทั้งหมดให้ซางะ แล้วตนเองจะเสวยสุขอยู่คนเดียว

 

โชคดี ..หรืออาจจะโชคร้ายที่ซางะกลับเข้าวิหารพอดี ด้วยความเป็นห่วงคาน่อนจึงรีบเดินเข้าไปหาซางะในทันที โดยไม่รู้ว่า ตัวเองถือเอกสารนั้นติดมือออกมาด้วย !

 

นั่น.. นายถืออะไรออกมาน่ะซางะจ้องอย่างจับผิดนั่นมันเอกสารของฉันร่างสูงกัดฟันกรอด

 

เมื่อไหร่นายจะเลิกยุ่งเรื่องของฉันสักที ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ารำคาญ!! ด้วยความโกรธและเกลียดน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เรื่องเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้ซางะฉุนขาดเอาได้ง่ายๆ แต่คาน่อนยังคงไม่สน เพราะตอนนี้เขาเป็นห่วงซางะจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

 

 

นายต้องกำจัดอาเธน่า !!”คาน่อนตะหวาดกร้าวกลับโดยมิสนสีหน้าผู้เป็นพี่ ทุกคนกำลังจะทรยศนาย

 

ทรยศงั้นเหรอ ..คนที่ทรยศน่ะ นายมากกว่ามั้ง คาน่อน!”

 

 

.ถ้านายไม่กล้า ฉันทำเองก็ได้คาน่อนว่าพลางจะวิ่งไปที่กล่องคลอธ

 

 

นายมันบ้าไปแล้ว อยากโดนลงโทษหรือไง ! ซางะฉุดคาน่อน

 

 

ไม่บ้า ก็บอกแล้วไงว่าพวกนั้นจะทรยศนาย !!!” คาน่อนตอกกลับอย่างเหลืออดนี่ฉันจะช่วยนายนะ หัดสำนึกในบุญคุณซะบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ไปหามู

 

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ราวกับฟางเส้นสุดท้ายขาดลง

 

โดยไม่รอช้า ร่างสูงรีบลากคาน่อนไป หมายจะขังที่คุกในทันทีเมื่อแน่ใจแล้วว่าคาน่อนจะทรยศจริงๆ 

 

รู้ไว้เถอะ ต่อให้นายขังฉัน นายก็โกหกตัวเองไม่ได้หรอก คาน่อนสบถ

 

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากร่างสูง จนเมื่อไปคาน่อนโดนขังในแหลมสุนิออน ระหว่างนั่นคาน่อนได้แต่เงียบตลอด

 

ที่นี่ ถึงฉันจะลากนายเข้าไปได้ แต่คนที่เปิดมันออกมาได้ก็มีแต่องค์เทพีเท่านั้นแหละ ..สำนึกผิดในนั้นซะเถอะ ร่างสูงกล่าวด้วยสายตาตำหนิ หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก

 

แม้จะแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงคาน่อนด่ากลับมา แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรพลางหันหลังจะกลับไปแซงทัวรี่แต่กลับมาแรงดึงจากเสื้อข้างหลังไว้ก่อน

 

อะไร ? สำนึกผิดแล้วหรือไง

 

 

ใครจะสำนึกให้โง่เล่า ไอ้งี่เง่า!!”

 

 

นายว่าใครงี่เง่า !!”

 

 

จะใครซะอีกล่ะ หมาข้างบ้านมั้ง ไอ้โง่ !!”

 

 

โง่.. โง่งั้นเหรอ นายมากกว่ามั้ง ที่โง่จนถึงขนาดคิดไปสังหารอาเธน่าน่ะ

 

 

ฮึ.. นายมากกว่ามั้ง ที่โง่คาน่อนว่าเสียงอ่อยพลางก้มหน้าทั้งๆที่ยังกำเสื้อของผู้เป็นพี่ไว้แน่น อย่างนายมันไม่เคยรู้อะไรหรอก

 

 

“…”เมื่อเห็นท่าที่แบบนั้น ซางะจึงได้แต่นิ่งเงียบ

 

 

นายน่ะ …” ร่างบางกล่าวเสียงอ่อยพลางพูดย้ำเพื่อสร้างความมั่นใจนายน่ะ .. ไม่เคยรู้หรอก ความรู้สึกของฉันน่ะ !!”

 

 

ความรู้สึก ?

 

 

ก็เออสิ ถึงได้บอกไงว่านายมันโง่ !” เหลืออดกับความรักครั้งนี้แล้วจริงๆ มันสุดจะทนแล้วจริงๆ ฉันน่ะ .. รักนายไงเล่า ไอ้บ้าเอ้ย!!” คาน่อนกล่าวออกมาทั้งน้ำตา นับเป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมาที่เขาเห็นน้ำตาของผู้เป็นน้อง

 

 

..นายมัน บ้าไปแล้วซางะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เราเป็นพี่น้องกันนะ

 

 

ใครมันจะอยากเป็นพี่น้องกับแกกันล่ะวะ เขาพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง

 

 

แม้จะเริ่มใจอ่อนกับท่าทีของน้องชาย แต่ในเมือน้องเขาคิดจะทรยศอาเธน่า ในฐานะเซนต์แห่งอาเธน่าแล้ว เขาจะยอมไม่ได้เด็ดขาด แม้นั่นจะเป็นน้องตนเองก็ตาม

ดังนั้นซางะจะรีบเดินออกไป ..โดยปล่อยคาน่อนไว้เพียงคนเดียว  ตลอดไป

 -----------------------------------------------------------------------------

 อ้ากก !! หลงระเริงกับน่อนเคะมากๆๆๆ ง่าน่อนสุโค่ยยย !! (ด้าน่อนก็ได้น้า ~)

 แอบรู้สึกว่าตัดจบเหมือนกันแฮะ ...

 น่อนน่าสงสารรว้ะ !! ไอ้ง่าใจร้ายยยยยย TT^TT ชิชิ

Comment

Comment:

Tweet

เห้ยยยยยยยยยยย!~
55555555555555

เด่วๆๆเค้าลองวาดดดลงมั้งงงงงงงงงงงงง

#2 By noon:-) on 2010-01-12 20:52

กะ...กรี๊ดดดดดดดดด ง่าน่อน.....

คาน่อนเคะน่ารักเป็นบ้าเลย> <////
เศร้ามากเลยมุกจัง สงสารคาน่อนนนน

#1 By Mika on 2009-10-31 17:22