[Fiction]Missing part [Saga x Kanon] ตอนที่ 1

posted on 29 Apr 2010 23:21 by kk-kaimook

Story :: Missing part

Authors :: KAIMOOK

Note ::  ขอบคุณชื่อเรื่องจากพี่มิ้น mummy ค่ะ

 

 

 

เพราะนกมีปีกมันจึงโบยบิน...


เพราะนกมีปีกมันจึงไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ ..


นั่นก็เพราะ.. มันมีปีกครบทั้งสองข้างอย่างไรล่ะ


ใช่... มันถึงได้มีอิสระ


แล้วถ้าหาก ...

... มีปีกเพียงข้างเดียวล่ะ


พวกเราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก ..ไม่สิ ตั้งแต่ในครรภ์ของมารดามากกว่า และเติบโตขึ้นมาพร้อมๆกัน เพราะอย่างนั้นเราถึงได้มีกันแค่สองคน

ยามคนหนึ่งเจ็บ ..อีกคนจะคอยบรรเทา

ยามคนหนึ่งท้อ ..อีกคนจะคอยปลอบประโลม

ยามคนหนึ่งล้ม ..อีกคนจะคอยฉุดขึ้นมา


...เพราะเรามีกันแค่นี้ เราจึงคอยช่วยกัน ปลอบใจกัน พึ่งพากัน และรักกัน... สายใยแห่งชีวิตที่เชื่อมโยงกัน ไม่ว่าอะไร.. ก็แบ่งกันเพียงครึ่ง เราจึงคอยโอบอุ้มกันเพียงสองคน

 

กว่าจะรู้ตัว .. เราก็ไม่สามารถแยกออกจากกันได้


ราวกับมีปีกกันคนละข้าง .. ต้องอยู่ด้วยกัน จึงจะโผบินขึ้นไปยังผืนนภาอันแสนอิสระได้

ทว่า ... ทั้งที่เป็นแบบนั้น เวลาเพียงไม่กี่วินาทีกลับทำให้เราต้องเหลือปีกเพียงคนละข้าง ...คล้ายกับจะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ แม้เราจะเหมือนกัน หากก็ต่างกันเหลือเกิน

 

เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้..

นั่นคือความจริงที่แม้แต่เทพเจ้าก็มิอาจขัดขืน


ก็เพราะคนหนึ่งเป็นพี่... กับน้อง



"พี่ ... พี่! ปล่อยฉันนะ!!"

เสียงกรีดร้องถูกกลบด้วยคำรามจากคลื่นที่โหมซัดร่างบางจนแทบจะหลอมเป็นเนื้อเดียวกับหิน สองมือพยายามไขว่ขว้าหาซี่กรง ริมฝีปากบางตะโกนเรียกหาผู้เป็นพี่ชายจนสำลักน้ำ แผ่นอกกระเพื่อมถี่ไปตามจังหวะหอบ


เป็นแบบนี้ไปทุกคราที่เจ้าของร่างบางในแหลมสุนิออนจะพยายามเรียกร้องหาผู้เป็นพี่ หากสิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นเพียงเสียงก้องของตนในถ้ำและแรงซัดจากคลื่น


.. เป็นแบบนี้ไปทุกวัน ... ทุกวัน...


กระทั่งนัยน์ตาแทบจะปิดลงท่ามกลางเกลียวคลื่น ลมหายใจแทบดับมอด จังหวะของหัวใจที่เต้นเพียงแผ่วเบา  แต่นั่นก็ยังเรียกว่า ยังมีชีวิตอยู่มิใช่หรือ ..


...ทำไมเราไม่ตายๆไปซะทีนะ..

เป็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่เสมอ แต่นั่นก็เป็นทุกครั้งไปที่จะมีคอสโมอันอบอุ่นของเทพีแห่งสงครามคอยช่วยชีวิตเขาทุกครา


... ให้ตายสิ จุ้นจ้านชะมัด ให้ฉันตายๆไปก็จบเรื่องแล้วแท้ๆ


                 ...............................


                     .....................


                         .............


"คาน่อน ! ตื่นได้แล้ว "

โทนเสียงเดียวกับเจ้าตัวติดจะทุ้มกว่าหน่อยส่งเสียงเรียกคนขี้เซาที่อยู่บนเตียง


"อือ... อีกห้านาทีน่า ..~" 

 เสียงงัวเงียเอ่ยขึ้นเอื่อยๆจากในคุมโปง มือเรียวควานเอาหมอนของผู้เป็นพี่มาปิดทับหัวตัวเองกันเสียงรบกวนจากภายนอก


ภาพเหล่านี้ช่างน่าเอ็นดูมากเสียจนเจมินี่คนพี่แทบเอาอวัยวะเบื้องล่างบรรจงถีบคาน่อนให้ตกเตียง แต่ด้วยความที่ตอนนี้เป็นซางะด้านสว่าง ภารกิจนี้จึงจำต้องหยิบยกออกไป ทำเพียงเขย่าคนตรงหน้าให้แรงขึ้นพร้อมกับ "คาน่อน ... วันนี้มีอาหารชุดxxxxกับyyyyแล้วก็zzzzด้วยนะ! ถ้าไม่รีบตื่นฉันกินหมดไม่รู้ด้วยนะ"


ด้วยระดับความเร็วแสงของโกลด์เซนต์ คาน่อนรีบไปนั่งบนโต๊ะอาหารและทำการสวาปามเข้าไปทันทีจนคนมองอดที่จะขำไม่ได้และเดินเข้าไปหา

 

กินเลอะหมดแล้วนะ

โดยไม่ทันตั้งตัว ลิ้นอุ่นตวัดชิมผิวเนียนด้านข้างริมฝีปากหมายทำความสะอาดแต่นั่นคงไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง เพราะตอนนี้กลีบปากนุ่มของร่างบางใต้อาณัติถูกฉกฉวยโดยเจ้าของแขนแกร่งที่เปลี่ยนท่ามาโอบเอวของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

 

อื้ออ.. ” เสียงครางประท้วงจากร่างบางที่ลมหายใจใกล้จะหมดทำให้ผู้เป็นพี่จำต้องถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง

 

ไอ้พี่บ้า--” ฉับพลันมือแกร่งเอื้อมขึ้นมาปิดริมฝีปากบางในขณะที่มืออีกข้างยังคงโอบเอวบางไว้อย่างไม่มีท่าจะปล่อย เสียงกระซิบข้างหูก่อนจะขบที่ติ่งเบาๆ ถ้านายยังโวยวายอีกล่ะก็ ฉันสาบานกับองค์เทพีได้เลยว่านายไม่รอดไปกินข้าวเช้าต่อแน่  ราวกับจะมีเอฟเฟกสีทะมึนอยู่ข้างหลัง นัยน์ตาของร่างสูงพราวระยับ

 

เนี่ยนะ โกลด์เซนต์ที่แสนดีแห่งแซงทัวรี่

…. ปีศาจร้ายมากกว่าอีก !!

 

ปล่อยนะซางะ … ”  ใบหน้าหวานขึ้นสีเข้มดูน่ารักในสายตาซางะอย่างมากจนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มไปอีกฟอดหนึ่งกว่าจะตัดใจให้น้องไปกินข้าวเพราะกลัวจะหิวตายเสียก่อน

 

แล้วนายไม่กินเหรอคาน่อนเอ่ยถามในขณะที่กำลังตักอาหารเข้าปาก

 

หึ เห็นนายกินฉันก็อิ่มแล้วล่ะ ซางะว่าในขณะที่เอามือเท้าข้าง นัยน์ตาสีเดียวกันจ้องมองร่างที่กำลังกินอยู่อย่างอ่อนโยน ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

 

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักคาน่อนก็จัดการอาหารทั้งหมดบนโต๊ะ เขาจึงเอาจานไปเก็บในห้องครัวระหว่างกำลังเดินไปพลันภาพคลื่นซัดก็ถาโถมเข้ามาในถ้ำอันมืดมิดขัดกับบรรยากาศในตอนนี้มากก็เข้ามาในแว่บเข้ามาในหัวส่งผลให้ร่างบางที่กำลังเดินอยู่หยุดชะงักไป

 

คาน่อน เป็นอะไร

 ผู้เป็นพี่ทักขึ้นเมื่อสังเกตถึงความผิดปกติของน้องชาย ขายาวรีบสาวเท้าเข้ามาหาใบหน้าบ่งบอกถึงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

 

หา.. .. เปล่าหรอก ไม่มีอะไรหรอก นัยน์ตาสีครามพลันหลุบลงชั่วหนึ่งก่อนจะแสร้งทำเป็นปกติเกือบจะทันที หากมันก็ไม่สามารถรอดสายตาของซางะไปได้แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป

 

พี่ ! ไปแต่งตัวเถอะ นี่มันวันเกิดของพวกเราไม่ใช่เหรอ เค้กอร่อยๆกำลังรออยู่นะ ร่างบางคลี่ยิ้มอย่างน่ารักก่อนจะฉุดแขนของซางะและลากไปด้วยกัน

 

นายนี่มันเห็นแก่กินจริงๆนะ เพิ่งจะกินไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ ซางะยิ้มอย่างจนใจ แต่ตัวก็วิ่งไปกับน้องด้วยเช่นกันในขณะที่คุ้นข้างๆบ่นอุบบ่นมากเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก

 

ฉันแก่นายก็แก่ล่ะน่า

 

ฮะๆ  นั่นสินะ งั้นก็อยู่ด้วยกันจนแก้เลยแล้วกันนะ

 

แน่นอน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่พูดเปล่าร่างสูงยังฉวยโอกาสกอดอ้อนน้องของตนพร้อมหอมแก้มอีกฟอดหนึ่ง

 

ความสุขแบบนี้ …. คล้ายกับจะเป็นความฝันที่เรือนราง ภาพอันดำมืดในถ้ำแห่งนั้นกับแรงซัดจากคลื่นทะเลราวกับเป็นจะลงโทษแห่งจ้าวสมุทรนั้น แม้มันจะเหมือนจริงมากจนแทบจะเห็นอยู่ตรงหน้า แต่นั่น เขาขอทิ้งมันเอาไว้เบื้องหลัง ภาพความโหดร้ายนั้น แม้ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร อย่างไรก็ไม่คิดจะไขปัญหานั้น ขอเพียงเวลาแห่งความสุขนี้ยืดออกไปแม้เพียงวินาที ..เขาก็พร้อมจะยอมตายเพื่อเยื้อหนึ่งวินาทีนั้นไว้

 

ทว่า.. ความจริงมักโหดร้ายเสมอ….

 

 

 

 

 

 

ใช่.. เพราะมันเป็นเพียงความฝันอย่างไรล่ะ

 

ว่ากันว่า.. เมื่อชีวิตของคนเราใกล้จะมอดดับลง.. จะได้เห็นสิ่งที่ตนอยากเห็นมากที่สุด สำหรับคาน่อนก็คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากพี่ชายของเขา ภาพตรงหน้าค่อยๆพร่าเลือนขึ้นเรื่อยๆ เปลือกตาแสนหนักอึ้งคล้ายจะถูกกดเอาไว้ ร่างกายเย็นเยียบจากแรงสาดของน้ำทะเลยามค่ำคืน ลำคอแห้งผากแม้จะมีน้ำอยู่รอบกาย ถึงอยากกรีดร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีเสียงพอจะร้องตะโกนได้อีก ถึงจะมีเสียงแต่มันก็คงไปไม่ถึงคนที่เขาอยากให้ได้ยินหรอก ค่ำคืนนี้ คงมีแต่พระจันทร์กระมังที่คอยเฝ้าดูความตายของเขาอย่างเดียวดาย พร้อมๆกันนั้น ภาพตรงหน้าค่อยๆมืดลง ก่อนสติสัมปะชัญญะจะดับวูบไป..

 

….ฉันคงจะตายได้แล้วสินะ

 

 

----------------------------------------

 

เย้ ! ๆได้อัพบล็อคแล้ว XD

 แต่จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังจะแต่งบล็อคไม่เป็น-__-

 ขอเวลาไปมั่วก่อนละกัน ฮ่าๆ

Comment

Comment:

Tweet

ฮาดีนะคะ อ่านเเล้วขำตลอดงาน งิงิ
เเต่เราว่าคาน่อนคงฝันหวานไปนะที่พี่จะจะ หอม สักฟอดสองฟอดเนี่ย อ่านเเล้วทำให้คิดไปว่า พี่ซางะ เป็นกะเทยไปทันใดคิดไปได้เเบบไม่ทันตั้งตัว
ชอบนะคะ ช่วยเเต่งต่อด้วยนะคะ นุกดี งิงิ

#3 By kyoiji on 2010-10-09 21:09

สนุกดีค่ะ มาอัพต่อเร็วๆ นะค่ะ

#2 By rabbit (119.31.121.75) on 2010-05-09 20:57

55555
มาเม้นตามคำสั่งท่านแง้ว

หนุกดีว่ะแกกำลังอินเลย

พอแกบอกว่าเซนต์เซย่าอารมหดเลยเว่ย

55555

สรุปคือหนุกดีแต่งค่อไป แต่ขออย่างเดียวไม่เอาเซนต์เซย่า

มันหมดอารมณ์จิ้นกรุ -*-




ปล. เอ็งหื่นเหมือนเดิม 5555

#1 By GOYY (124.122.101.174) on 2010-05-01 13:31