[Fiction]Missing part[Saga x Kanon] ตอนที่ 3 END

posted on 17 Jun 2010 22:39 by kk-kaimook

 อิสระ ด้วยปีกเพียงข้างเดียว

 

อิสระด้วยปีกที่แปดเปื้อน

 

อิสระด้วยหัวใจที่แปรเปลี่ยน

 

นี่น่ะเหรออิสระ

 

 

สองขาพยายามก้าวออกมาจากกรงขังให้เร็วที่สุด ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของผู้เป้นน้องคล้ายจะกรีดหัวใจของเขา ร่างสูงพร่ำปลอบใจตนเองว่ามันเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว

 

..วันแล้ว วันเล่า

 

วันคืนที่ไม่มีใครอยู่ข้างกาย แม้หลอกตัวเองสักแค่ไหน หากก็ปฏิเสธความเจ็บปวดที่ตอกย้ำว่า

..ตัวเขาไม่เหลือใครอีกแล้ว

 

นับแต่วันที่เขากักขังผู้เป็นน้อง เสียงร้องเรียกยังคงตราตรึงอยู่ในโสตประสาท ความมืดก็ค่อยๆย้อมหัวใจ สีขาว..กลายเป็นสีดำ เทวทูต ..กลับกลายเป็นยมทูตผู้มอบความตายให้แก่สรรพสิ่ง ปีกที่เคยเป็นสีพิสุทธิ์ ตอนนี้มันค่อยๆถูกสีของโลกแห่งความตายกลืนกิน นัยน์ตาที่เจือความอบอุ่น บัดนี้คล้ายจะกลายเป็นสีแดงราวกับเพลิงที่พร้อมจะเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ สติที่เคยมีอยู่ครบถ้วน ตอนนี้คล้ายจะติดๆดับๆ เหมือนกับว่าเกิดตัวตนอีกคนขึ้นภายในหัวใจ นี่เขาเหงาเสียจนสร้างตัวเองอีกคนขึ้นมาเชียวหรือ

เสียงร้องของเทพีในวัยทารกดังก้อง พลันคำพูดบางอย่างของผู้เป็นน้องเข้ามาในความทรงจำ

 

กำจัดอาเธน่าซะ ซางะ เสียงหวานของน้องชายพูดขึ้นพร้อมนัยน์ตาที่พราวระยับ แล้วอำนาจทุกอย่างจะตกเป็นของพวกเรา!”

 

อึ่ก!

 

ฉับพลัน ! ความเจ็บปวดบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว มือแกร่งขยุ้มเส้นผมชื้นไรเหงื่อ ขาเรียวทรุดลงกับพื้น แผ่นหลังกว้างพิงกับผนังวิหารอย่างเหนื่อยอ่อน

ผนังแข็งๆของวิหาร

ทั้งที่ปกติ

จะเป็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่ง

แม้จะไม่ใหญ่และแข็งแรงเท่ากับเขา  หากมันก็อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักของน้อง

..เป็นที่พักพิงเพียงที่เดียวของซางะ

บัดนี้…. มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว

 

ภาพสุดท้ายก่อนสติจะถูกครอบงำยังคงเป็นใบหน้าของคาน่อน เส้นผมสีครามค่อยๆถูกสีเทาหม่นครอบงำสองมือกำมืดจนคมมีดจากดาบที่มาอยู่ในมือโดยไม่รู้ตัว หยดเลือดสีชาดไหลรินลงมาจากมีดถึงพื้นจนเป็นแอ่งเล็กๆ ขาที่เคยทรุดลงในตอนแรกลุกขึ้นมาคล้ายกับร่างไร้วิญญาณ นัยน์ตาที่เริ่มไร้แววในขณะเดียวกันคลอธเจมินี่ก็ลอยมาหาผู้เป็นนายในรูปที่พร้อมจะสวมใส่ก่อนร่างสูงของเจมินี่เซนต์จะออกจากวิหารของตนด้วยความเร็วแสง




ไม่รู้ใครล่วงรู้ . . .


ช่วงเกือบจะขึ้นวันใหม่ ท้องฟ้ายามราตรีช่างมืดมิดราวกับจะกลืนกินดินแดนศักดิ์สิทธิ ไม่มีแม้แสงสีนวลจากดวงจันทร์หรือความสว่างจากกลุ่มดาวเพื่อชี้ทางแก่นักเดินทางทั้งหลาย กลีบเมฆครึ้มฉาบไปทั่งผืนผ้าใบสีมืดแห่งนี้ คล้ายกับเป็นการบอกเหตุอะไรสักอย่าง... เหตุร้าย..


ดงกุหลาบถูกทำลายเป็นทางยาว คอสโมบางอย่างมุ่งไปยังตำหนักอาเธน่า แสดงถึงการมาของผู้บุกรุก

 

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว .. เมื่อมีผู้เฝ้าอาเธน่าอยู่เพียงคนเดียวที่รู้สึกถึงการมาครั้งนี้ ..ไม่สิ รู้ตัวนานแล้วต่างหาก ประมุขแห่งเหล่าเซนต์ ผู้รอดชีวิตจากสงครามศักดิ์สิทธิครั้งก่อน เคียวโกชิออน

 

เจ้าคิดจะฆ่าอาเธน่าจริงๆเหรอ ..ซางะ เสียงแหบแห้งในวัยชราขององค์ประมุขเอ่ย ..มันไม่ใช่คำถาม เพราะไม่ว่าอย่างไรคำตอบก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว

 

ก่อนหน้านั้น เขาเว้นช่วงข้าคงต้องฆ่าท่านก่อนสินะ!

พูดจบ ร่างของซางะก็หายไปจากที่ตรงนั้น พร้อมกับความปวดแปล๊บที่บ่าขององค์ประมุข

 

แน่นอน มันไม่จบแค่นั้น

 

กาแล็คเซี่ยน เอ็กซ์โพรชั่น!!” ร่างสูงปล่อยพลังออกไปสุดขีดคอสโมที่เขามี โดยหวังจะกำจัดชิออนให้เร็วที่สุดก่อนจะระดมต่อยที่หน้าท้องไม่ยั้งพร้อมกับเอาสันมือฟาดหลังคอ

 

เขารู้อยู่แล้ว .. ไม่ว่ายังไงท่านชิออนก็สู้เขาไม่ได้ ด้วยวัยชราภาพเช่นนี้

 

ร่างของเคียวโกล้มลงไปก่อนซางะจะหยิบหน้ากากของผู้เป็นเคียวโกมาสวมรอย เขายังไม่หยุดแค่นั้น สองขาก้าวเข้าไปในห้องเด็กอ่อน สองมือกำมีดแน่นจนขึ้นข้อขาว แขนแกร่งคล้ายจะสั่นอยู่ประปราย หากวินาทีที่เขาทิ้งแรงลงไปที่มีดนั้น  ไม่มีแม้แต่ความลังเล

 

หากสิ่งที่สัมผัสผ่านทางด้านมีดกลับเป็นความนุ่มจากขนนกในเปลเด็ก ชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่ารักความยุติธรรมไม่แพ้เขาในเมื่อครั้งอดีต ใบหน้าคร้านแดดที่เคยขี้เล่น บัดนี้นัยน์ตานั้นกลับไม่เหลือความสดใสนั่น หากมันถูกแทนทีด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

 

ท่านเคียวโก ท่านทำแบบนี้ทำไม!” ไอโอรอสพูดขึ้นในขณะที่มือข้างหนึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลจากคมมีดเมื่อครู่และอีกข้างที่ประคองเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม

 

ไม่ทันที่ซางะจะพูดอะไร ทหารชั้นเลวสองขึ้นก็วิ่งขึ้นมาเพราะคงจะได้ยินเสียงเอะอะ เมื่อได้ที ซางะจึงรีบป้ายความใส่ไอโอรอสทันที จับมัน!! ไอโอรอสเป็นกบฎ เจ้านั่นพยายามลอบสังหารอาเธน่า!” สิ้นเสียงนั้น เหล่าทหารจากไหนก็ไม่ทราบรีบกรูเข้ามาไล่ต้อนไอโอรอสจนไปถึงด้านนอก ครู่หนึ่งร่างเล็กของเด็กหนุ่มอีกคนก็เข้ามาตามคำสั่งของเคียวโกจอมปลอม

 

ชูร่า ข้าขอสั่งเจ้าให้ไปปราบกบฏเสีย!”

ใช่เพราะเขารู้ว่าโกลด์เซนต์ผู้จงรักภักดีอย่างชู่ร่าไม่มีทางปฏิเสธได้

และเขาก็รู้ด้วย ว่าไอโอรอสไม่มีทางทำร้ายชูร่า

รู้ทั้งรู้

 

แต่ก็จงใจให้เขาหันคมดาบใส่กัน

 

ความเห็นแก่ตัว

..หากไอโอรอสตายไป อาเธน่าก็ไม่รอด

..หากอาเธน่าไม่รอด การปลดผนึกจ้าวสมุทรก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป!!

 

เมื่อมือทั้งสองข้างถูกชโลมด้วยหยาดเลือดสีเข้มแล้ว มันจะเป็นอะไรล่ะ ถ้าทั้งตัวและหัวใจ จะต้องเปรอะไปด้วยมลทิน

..ไม่ว่าล้างเท่าไหร่ กลิ่นคาวของเลือดนี้มันจะตามหลอกหลอนเขาไปชั่วชีวิต

 

 

 

 

นัยน์ตาที่เจือไปด้วยความเฉยชาคล้ายจะฉายแววเจ็บปวดขึ้นมา หยดน้ำตาสีใสไหลรินลงมาอาบแก้ม เส้นผมสีเทากลับถูกแทนด้วยสีครามดังเดิม

 

….เขาทำอะไรลงไป….

 

ความปวดแล่นเข้ามาที่ขมับพาลจะลามไปทั่ว หากครั้งนี้ซางะพยายามต่อสู้เพื่อเข้าไปยังจิตใจของตน

 

อีกไม่นานหรอก

 

นายจะไม่สามารถโอบกอดน้องของนาย

..นายจะไม่สามารถเฝ้ามองน้องของนาย

ร่างกายของนายจะไม่มีทางฟังคำสั่ง